Aktivmed24: Pani Marto, co skłoniło Panią do wyboru pracy w opiece nad osobami starszymi? Jak długo pracuje Pani jako opiekunka osób starszych?

Pani Marta: Po śmierci męża przyszedł dla mnie trudny okres, nie tylko związany z kwestiami finansowymi, ale także potrzebowałam odskoczni i czegoś nowego w swoim życiu. Nie chciałam siedzieć w domu na emeryturze, więc postanowiłam spróbować czegoś innego. Pracuję jako opiekunka osób starszych już od 6 lat i uważam, że to była jedna z najlepszych decyzji w moim życiu, ponieważ uwielbiam pomagać ludziom i to daje mi największą satysfakcję.

Aktivmed24: Rozumiem, cieszę się że jest Pani zadowolona ze swojej pracy, a czy pamięta Pani swoje pierwsze zlecenie? Jak je Pani wspomina?

Pani Marta: Pierwsze zlecenie miałam w Austrii. Była to bardzo ciężka sztela, ponieważ podopieczna miała zaawansowaną demencję. Na początku było trudno, ale nie poddałam się. Dużo z nią rozmawiałam, wspierałam ją, i z czasem nasza relacja się poprawiła. Pamiętam też inne zlecenie, gdzie seniorka lubiła chodzić na spacery, a ja miałam problemy z biodrem i musiałam się oszczędzać. Zachęcałam ją wtedy do zajęć w domu, takich jak wspólne gotowanie. Na początku rodzina nie rozumiała, że nie mogę pchać wózka, przez co troszkę się na mnie złościli, ale kiedy zobaczyli, że seniorka cieszy się z naszego wspólnego gotowania, przeprosili mnie i razem znaleźliśmy rozwiązanie, aby te spacery mogły się odbywać bez przeciążania mnie.

Aktivmed24: Świetnie że udało się znaleźć rozwiązanie, a może jest jakieś zlecenie, które szczególnie zapadło Pani w pamięć? Było ciekawe, śmieszne, straszne, a może nauczyło Pani czegoś ważnego?

Pani Marta: Jedno zlecenie szczególnie zapadło mi w pamięć. Moja podopieczna chorowała na raka i z powodu bólu nie spała w nocy. Jestem raczej spokojną i ugodową osobą, więc zamiast powiedzieć o tym rodzinie, postanowiłam wytrzymać. Jednak córka podopiecznej zauważyła, że coś jest ze mną nie tak. Choć mój język nie był wtedy jeszcze dobry, udało mi się wytłumaczyć, że nie śpię od kilku dni. Córka stwierdziła, że nie może tak być i załatwiła pomoc medyczną co drugą noc. Ogólnie seniorka była bardzo miła i dobrze mi się tam pracowało. Codziennie pytała, czy tej nocy będę z nią. Kiedy odpowiadałam, że tak, mówiła, że w takim razie będzie spała. Gdy przychodziła pomoc, potrafiła nie spać całą noc. Dobrze wspominam to zlecenie, rodzina była bardzo pomocna. To była w ogóle rodzina lekarzy, którzy monitorowali stan seniorki i przeczuwali, że powoli kończą jej się dni, więc oszczędzając mi tego widoku, odesłali mnie do Polski. Kilka dni później dostałam telefon z informacją, że Manuela niestety zmarła.

Aktivmed24: Podopieczna musiała Panią bardzo lubić, skoro na Pani zmianie w nocy zasypiała. Jakie zlecenie było dla Pani największym wyzwaniem?

Pani Marta: To zlecenie było dla mnie wyzwaniem pod względem emocjonalnym. Opiekowałam się podopieczną po operacji serca. Bardzo lubiłam seniorkę, zawsze żartowała, że ma motor (rozrusznik serca) i niestety trzeba było ją wozić na wózku inwalidzkim. W tamtym momencie byłam po zabiegu, który nie pozwalał mi na pracę z wózkiem, przez co byłam zmuszona opuścić to zlecenie. Jest mi szkoda, bo było to jedno z lepszych zleceń i mam nadzieję, że gdy mój stan się polepszy, wrócę tam. Przynajmniej jestem spokojna, że seniorka ma dobrą opiekę, bo przed wyjazdem udało mi się wprowadzić zmienniczkę, starając się, aby czuła się pewnie, za co bardzo mi dziękowała.

Aktivmed24: Na pewno uda się aby wróciła Pani na to zlecenie, gdy tylko Pani stan się poprawi.Wspomniała Pani o wprowadzeniu zmienniczki, Pani koordynator mówił mi że wspiera również inne opiekunki, które mają trudności na zleceniach.

Pani Marta: Tak, bardzo to lubię. Mam kontakt z wieloma. Zawsze powtarzam innym paniom, że mają moje wsparcie i mogą dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Lubię wszystko przekazywać dokładnie, od śniadania do kolacji. Zostawiam swój numer i mówię, żeby dzwoniły w razie potrzeby. Chętnie pomagam.

Aktivmed24: To jest bardzo szlachetne Pani Marto. A co Pani lubi robić poza pracą jako opiekunka osób starszych?

Pani Marta: Lubię spacerować, podróżować, zwłaszcza z wnukami. Niedawno byliśmy w Bieszczadach. Czytam książki, zawsze mam przy sobie laptop, bo mogę załatwić wiele spraw. Lubię też dbać o siebie, ładnie się ubierać i układać fryzury. Niejednokrotnie zmieniałam wygląd podopiecznym, co sprawiało, że czuły się lepiej i młodziej.

Aktivmed24: Wspaniale a jak radzi sobie Pani z tęsknotą za rodziną i wnukami, będąc tak daleko od nich?

Pani Marta: Radzimy sobie. Mam wnuczkę, która mieszka na Islandii. Urodziła się tam, chodziła do szkoły, ale bardzo dobrze mówi po polsku. Często rozmawiamy przez telefon lub kamerę w laptopie, dzięki czemu jesteśmy w stałym kontakcie.

Aktivmed24: To świetne że w tych czasach możemy rozmawiać z bliskimi pomimo że są od nas tak daleko. Czy chciałaby Pani przekazać kilka słów osobom czytającym ten wywiad i zastanawiającym się nad wyjazdem do pracy jako opiekun?

Pani Marta: Więcej uśmiechu! Kiedy zaczynałam pracę, nie wyglądałam na radosną. Jedna z córek podopiecznych zapytała mnie nawet, czemu chodzę taka ponura. Odpowiedziałam, że w Polsce wszyscy tak chodzą. Później, gdy mnie lepiej poznała, powiedziała, że jestem bardzo optymistyczna i świetna osoba, która nie pasuje do stereotypu Polaka. W Niemczech podoba mi się, że ludzie są mili, uśmiechają się na ulicy i przywitają się. W Polsce jest inaczej. A jeśli chodzi o początkujących opiekunów, to nie ma co się zastanawiać. To wasz wybór, ale bardzo polecam Aktivmed24. Składki są odprowadzane od średniej krajowej, firma jest wiarygodna, wspiera cię na każdym kroku i jest bardzo pomocna. Cieszę się, że do Was trafiłam.

Aktivmed24: Dziękuję Pani Marto za te miłe słowa, o Pani też mogłabym mówić tylko same pozytywy, ponieważ jest Pani miłą i uśmiechniętą osobą. To wszystko na dziś Pani Marto, dziękuję za cudowną rozmowę i życzę samych sukcesów zawodowych.

Pani Marta: Ja również dziękuję za możliwość wywiadu i pozdrawiam wszystkich opiekunów.

Artykuł Wywiad z Opiekunką Miesiąca Panią Marta Jurgą  pochodzi z serwisu AktivMed24.

Nawadnianie

Regularne picie wody jest kluczowe, ale warto także rozważyć:

• Koktajle owocowe: Świeżo wyciskane soki owocowe dostarczają nie tylko płynów, ale także elektrolitów i witamin.
• Zielona herbata: Bogata w przeciwutleniacze, działa również nawilżająco.
• Kwas chlebowy: Naturalny, fermentowany napój, który wspomaga układ trawienny i nawadnia organizm.

Odpowiednia Odzież

Wybieraj ubrania wykonane z naturalnych materiałów, takich jak bawełna czy len. Dodatkowo, warto zwrócić uwagę na:

• Odzież z technologią chłodzącą: Specjalne materiały, które pomagają utrzymać chłód.
• Odzież z filtrami UV: Chronią skórę przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych.

Chłodzenie Powietrza

Oprócz klimatyzacji i wentylatorów, można wykorzystać:

• Chłodne ręczniki: Zwilżone i umieszczone na ciele, działają ochładzająco.
• Poduszki chłodzące: Wypełnione żelowym wkładem, które można schłodzić w lodówce przed użyciem.

Unikanie Bezpośredniego Słońca

Oprócz standardowych zaleceń:

• Cień z roślinnością: Rośliny doniczkowe lub małe drzewka mogą tworzyć naturalne zacienienie.
• Kurtyny termoizolacyjne: Specjalne kurtyny na okna, które redukują nagrzewanie pomieszczeń.

Chłodne Posiłki i Przekąski

Poza lekkimi posiłkami warto spróbować:

• Zupy chłodnikowe: Na bazie jogurtu lub kefiru, bogate w probiotyki.
• Sałatki owocowe z miętą: Świeże owoce z dodatkiem mięty, które dodatkowo orzeźwiają.

Regularne Sprawdzanie Stanu Zdrowia

Obok monitorowania objawów przegrzania, warto zwrócić uwagę na:

• Monitorowanie ciśnienia krwi: Wysokie temperatury mogą wpływać na układ krążenia.
• Badania krwi: Sprawdzenie poziomu elektrolitów i innych wskaźników zdrowotnych.

Techniki Chłodzenia

Oprócz chłodnych kompresów i moczenia stóp:

• Chłodne kąpiele w wannie: Dodatek soli morskiej lub olejków eterycznych może działać relaksująco i chłodząco.

Aktywność Fizyczna

Poza lekkimi ćwiczeniami w chłodniejszych godzinach:

• Zabawy w wodzie: Pływanie lub nawet zabawy w wodzie w basenie mogą być przyjemnym sposobem na ochłodzenie.

Zapewnienie komfortu osobom starszym podczas upalnych dni wymaga szczególnej uwagi i troski. Dbałość o te dodatkowe aspekty nie tylko poprawi komfort seniorów, ale także może zapobiec poważnym problemom zdrowotnym związanym z wysokimi temperaturami.

Artykuł Jak zadbać o komfort seniorów podczas upalnych dni: Praktyczne wskazówki dla Opiekunów pochodzi z serwisu AktivMed24.

Zbieranie referencji to kluczowy element budowania kariery w zawodzie opiekuna osób starszych. Referencje potwierdzają Twoje umiejętności, doświadczenie oraz wiarygodność, co może znacząco wpłynąć na Twoje przyszłe możliwości zatrudnienia. Poniżej przedstawiamy, co powinno być zawarte w referencjach, oraz jak je uzyskać i dlaczego są one tak ważne.

Co Powinno Być Zawarte w Referencjach?

Aby referencje były wartościowe i spełniały swoją rolę, powinny zawierać następujące informacje:

• Imię i nazwisko zarówno opiekuna, jak i podopiecznego: Umożliwia to identyfikację osób, co zwiększa wiarygodność dokumentu.
• Informacje o stanie zdrowia podopiecznego: Opisanie stanu zdrowia podopiecznego pozwala na lepsze zrozumienie zakresu obowiązków i wyzwań, z którymi musiałeś się zmierzyć.
• Okres zatrudnienia: Dokładne daty rozpoczęcia i zakończenia pracy wskazują na długość doświadczenia w danym zleceniu.
• Zakres obowiązków: Szczegółowy opis codziennych czynności, za które byłeś odpowiedzialny, takich jak pomoc w higienie osobistej, przygotowywanie posiłków, czy zarządzanie lekami.
• Opinia o pracy opiekuna: Subiektywna ocena jakości Twojej pracy, zaangażowania i umiejętności, podkreślająca Twoje mocne strony i osiągnięcia.
• Własnoręczny podpis osoby, która wystawiła te referencje: Podpis potwierdza autentyczność dokumentu i jego wiarygodność.

Jak Starać się o Referencje?

1. Prośba o Referencje po Zakończeniu Pracy

• Najlepiej poprosić o referencje zaraz po zakończeniu zlecenia, gdy kontakt z podopiecznym i jego rodziną jest jeszcze świeży. Bezpośrednia prośba jest zazwyczaj najskuteczniejsza.

2. Gotowe Druki lub Wzory Referencji

• Wiele agencji pracy (w tym Aktivmed24) dostarcza gotowe druki referencyjne, które możesz przekazać rodzinie podopiecznego do wypełnienia. Taki druk znacznie ułatwia proces, szczególnie gdy rodzina nie jest zaznajomiona z formatem referencji.

3. Inicjatywa Rodziny

• Zdarza się, że rodzina sama decyduje się napisać referencje. W takim przypadku warto upewnić się, że zawierają one wszystkie istotne informacje, aby były jak najbardziej przydatne w przyszłości.

4. Edukacja Rodziny o Ważności Referencji

• Jeśli rodzina podopiecznego nie zna dobrze znaczenia referencji, warto wytłumaczyć im, jak są one istotne dla przyszłej kariery opiekuna. Możliwość przedstawienia wzoru referencji może być dużym ułatwieniem.

Dlaczego Referencje Są Ważne?

1. Potwierdzenie Kompetencji

• Referencje stanowią dowód na to, że skutecznie wykonujesz swoje obowiązki, jesteś godny zaufania i posiadasz odpowiednie umiejętności.

2. Wiarygodność i Zaufanie

• Pozytywne referencje zwiększają zaufanie przyszłych pracodawców, którzy wiedzą, że zatrudniają sprawdzonego i doświadczonego opiekuna.

3. Lepsze Oferty Pracy i Wyższe Wynagrodzenie

• Opiekunowie z solidnymi referencjami często mają dostęp do korzystniejszych ofert pracy i mogą negocjować wyższe stawki wynagrodzenia. Udokumentowane doświadczenie i pozytywne opinie są silnym argumentem w takich negocjacjach.

4. Budowanie Reputacji

• Regularne zdobywanie referencji pomaga w budowaniu pozytywnej reputacji w branży, co może prowadzić do rekomendacji i większej liczby zleceń.

Podsumowanie

Referencje są kluczowym elementem kariery każdego opiekuna osób starszych. Zawierają one nie tylko podstawowe informacje o okresie zatrudnienia i obowiązkach, ale także subiektywną ocenę jakości pracy, co może znacząco wpłynąć na przyszłe możliwości zawodowe. Ważne jest, aby prosić o referencje bezpośrednio po zakończeniu pracy i dbać o to, by zawierały one wszystkie istotne elementy, które mogą pomóc w dalszym rozwoju zawodowym. Dzięki dobrze napisanym referencjom opiekun może liczyć na większe zaufanie, lepsze zlecenia i wyższe wynagrodzenie.

Artykuł Czy powinno się zbierać referencje i dlaczego są tak ważne? pochodzi z serwisu AktivMed24.

Praca opiekuna osób starszych to nie tylko wyzwanie, ale także działanie z wielkim zaangażowaniem i sercem.

Ak24: Pani Iwono, co skłoniło Panią do wyboru pracy w opiece nad osobami starszymi? I jak długo pracuje Pani jako opiekun osób starszych?

Iwona: Pracuje w opiece już 14 lat, a zaczęło się to od opieki nad moimi dziadkami, później zachorował też mój tato. Bardzo polubiłam tą pracę i chciałam dalej pomagać schorowanym i starszym osobom. W Polsce ciężko było mi znaleźć pracę, ale nie załamałam się i postanowiłam z pomocą mojej Cioci wyjechać do Niemiec. 

Ak24:Czy pamięta Pani swoje pierwsze zlecenie? Jak je Pani wspomina?

Iwona: Tak. Pojechałam wtedy sama pociągiem do Stuttgartu, gdzie miała odebrać mnie moja zmienniczka. Gdy dojechałam na miejsce, nikt na mnie nie czekał. Na początku strasznie się wystraszyłam, bo byłam sama w innym Państwie i nie znałam języka. Ale postanowiłam być dobrej myśli. Po trzech godzinach czekania, zaczęłam rozważać powrót do Polski, jednak w tamtym momencie pojawiła się zmienniczka i zabrała mnie na zlecenie. Na tym zleceniu byłam przez miesiąc i opiekowałam się seniorką, która była schorowana ale poruszała się samodzielnie. To zlecenie było ciężkie, ponieważ poza standardowymi obowiązkami opiekuna, rodzina zaczęła stawiać coraz większe wymagania. Wtedy byłam jeszcze osobą młodą, miałam 38 lat i brakowało mi doświadczenia, które posiadam dzisiaj. Teraz już wiem, jakie są moje obowiązki i nie wykonuję żadnych dodatkowych prac, takich jak pielęgnacja ogrodu czy inne. 

Ak24:Czy jeszcze jakieś zlecenie, sytuacja, zapadła Pani w pamięć? Była ciekawa, śmieszna, straszna, a może nauczyła Pani czegoś ważnego?

Iwona: Straszna, ale wytrzymałam tam 3 i pół roku. Podopieczna była chora psychicznie i potrafiła mnie podrapać, opluć, krzyczała i wzywała cały czas policję. Nie raz podczas wizyty w toalecie, gdy przesadziłam ją na toaletę, potrafiła mnie uszczypać. Zostałam tam, ponieważ zdawałam sobie sprawę, że to choroba kieruje seniorką, i bez mojej pomocy nie dałaby sobie rady. Teraz zajmuję się seniorką, która np. bardzo wolno je. Czasami obiad trwa dwie godziny, ale mam dużo cierpliwości i empatii. Do tej pory miałam też szczęście trafiać do dobrych rodzin, które wspierały mnie. Przeszłam już wiele i widziałam wiele rzeczy, ale zawsze cieszy mnie, gdy otrzymuję podziękowania lub referencje od rodzin, ponieważ to motywuje mnie do dalszego podejmowania wyzwań. Jestem z tego dumna.

Ak24: Tak, Pani koordynator wspomniała mi, że nie boi się Pani wyzwań i podejmuje trudniejsze zlecenia, może ma Pani rady dla innych opiekunów jak sobie radzić z takimi trudniejszymi zleceniami ? 

Iwona: Dużo cierpliwości i empatii. W mojej pracy miałam wiele różnych zleceń, jednak nigdy się nie poddawałam. Trzymałam głowę wysoko. Trzeba poznać podopiecznego i go wyczuć. W jednym z przypadków miałam do czynienia z senior  ką , która chorowała na demencję. Na początku byłam dla niej miła, dobra ale po pewnym czasie zauważyłam że zaczeła to wykorzystawać, wyzywała mnie i nie wykonywała moich poleceń. Pomyślałam, że tak nie może być, musiałbym być twarda. Oczywiście nie byłam dla niej niemiła, ale po prostu postawiłam jej granice i mówiłam że, musi to zrobić i koniec. Byłam też na zleceniu, gdzie podopieczna miała problemy z trzymaniem widelca w dłoni z powodu leków. Nie mogłam przejść obojętnie i ćwiczyłam z seniorką. Dziś, po 6 miesiącach intensywnej pracy nad jej rozwojem, podopieczna gra w kanasta z koleżankami i jest w stanie sama zjeść. Bardzo pomocna okazała się też lista z preferencjami podopiecznego, co lubi jeść, a czego nie, więc dobrze zadbać o taką listę od rodziny lub zmienniczki. 

Zawsze głównie opiekowałam się osobami na wózkach, i nawet wypracowałam sobie taki chwyt, że nie potrzebuje liftu na zleceniu i nie mam problemów z kręgosłupem. Nawet służby medyczne, które odwiedzały moją podopieczną, uczyły się ode mnie tego chwytu, bo oni po 8 latach pracy mieli już problemy z kręgosłupem a ja nie mam po 14 latach. 

Ak24: Prosze opowiedziec o tym chwycie, na pewno pomoże to innym opiekunkom 

Iwona: Musimy wyczuć podopiecznego, podjechać jak najbliżej łóżka, dostosować wysokość łóżka do wózka i opuścić podłokietnik. Następnie delikatnie chwycić podopiecznego pod pachami, ważne jest, aby senior był rozluźniony, nie spięty. W ten sposób, wykonując jeden płynny ruch, możemy przenieść go na łóżko. To wszystko

Ak24:To świetny sposób. Jak Pani ocenia pracę przez naszą agencję Aktivmed24 ? 

Iwona: Jestem bardzo zadowolona, pracuje już z wami prawie 3 lata. Wypłata jest zawsze na czas, koordynatorki są bardzo miłe i pomocne. Zawszę są pod telefonem i współpracują ze mną tak że nie mam żadnych obaw przed wyjazdem. 

Ak24: Dziękuje bardzo za miłe słowa, my równiez jestesmy zadowoleni z Pani pracy, jest Pani świetną opiekunką. A proszę powiedzieć, jakie są Pani zainteresowania lub hobby poza pracą jako opiekunka osób starszych?

Iwona: Uwielbiam słuchać muzyki ale także jeżdże przynajmniej 4 razy w tygodniu na rowerze minimum 30 km, dzięki czemu schudłam już 20 kg, także gdy tylko mam możliwość chętnie wsiadam na rower. Spacery, obcowanie z naturą to coś co lubię. teraz na zleceniu też chętnie biorę podopieczną na spacery, pomimo że jest tam teren górzysty i nie zawsze jest łatwo pchać wózek to staram się chociaż trzy razy w tygodniu z nią wyjść. 

Ak24: Już na koniec, czy chciałaby Pani przekazać kilka słów dla osób czytających ten wywiad i zastanawiających się nad wyjazdem?

Iwona: Nie bójcie się podejmować wyzwań i stawiać im czoło. Moje motto to “trzeba po prostu spróbować”. Pamiętajcie aby poznać seniora i wyczuć go. Wtedy będziecie wiedzieć jak się do niego zwracać, aby was posłuchał. Podczas mojej pracy w opiece trafiłam na różnych ludzi i na takich do których trzeba na spokojnie, i na takich na których trzeba czasem krzyknąć. Nie przejmujcie się za wiele, i miejcie zawsze pozytywne nastawienie. Do tego pamiętajcie też o sobie i o waszym zdrowiu. Zawsze mówię rodzinie, że dwie godziny w ciągu dnia muszę mieć wolne aby zaczerpnąć świeżego powietrza, przewietrzyć głowę i wyluzować. Siedzimy z podopiecznym cały czas i musimy mieć czas wolny aby zadbać o swój stan psychiczny. Te dwie godziny dziennie na pewno pomogą, aby mieć siły na dalsze wyzwania. No i oczywiście język, uczcie się bo bez niego ciężko będzie na zleceniu. 

Ak24: To bardzo mądre słowa i na pewno pomogą innym. Dziekuje jeszcze raz za przemiłą rozmowę, jest Pani naprawdę świetną osobą, pełną optymizmu i mam nadzieje że jest więcej takich osób na świecie bo dzięki Pani seniorzy mają szansę na lepszę życie. 

Iwona: Dziękuje również za możliwość opowiedzenia mojej histori, bardzo się cieszę i jestem z siebie dumna że mogłam wziąć w tym udział. Pozdrawiam całą firmę i wszystkich opiekunów. 

Artykuł Wywiad z Opiekunka miesiąca Iwoną Ciszewską- Słowik pochodzi z serwisu AktivMed24.

Jolanta: Miło mi Panią słyszeć. Nie ukrywam, że troszeczkę się stresuję, bo nigdy nie udzielam takich wywiadów, ale jestem dobrej myśli. Jest to dla mnie duże wyróżnienie. A wracając do pytania, na początku opiekowałam się moją mamą, która niestety zmarła. Po tym czasie ciężko było mi znaleźć pracę w moim zawodzie, aż do momentu, gdy zauważyłam nabór na kurs Opiekunki z językiem niemieckim. Otrzymałam certyfikat i zaczęłam szukać pracy w opiece. Nie było łatwo znaleźć pierwsze zlecenie, ale nie poddawałam się, i w końcu się udało.

Agata: A jak wyglądało Pani pierwsze zlecenie w opiece nad osobami starszymi?

Jolanta: Pierwsze zlecenie miałam w Berlinie. Opiekowałam się 90-letnią Panią na ciężkim wózku inwalidzkim. Pierwszy tydzień Podopieczna nie była dla mnie przychylna. Codziennie o 7 rano czekała na mnie pod drzwiami. Sądzę, że chciała mnie zniechęcić lub wystraszyć, jednak po pewnym czasie zmieniła swoje nastawienie. Czasem potrzeba dużo cierpliwości do osiągnięcia pozytywnych rezultatów ale efekt jest satysfakcjonujący.

Agata: Wiem, że miała Pani zlecenia, które nie należały do najłatwiejszych. Czy ma Pani jakieś sposoby radzenia sobie ze stresem lub trudnościami w pracy z seniorami, które mogłyby pomóc początkującym opiekunom?

Jolanta: Jestem bardzo pozytywną osobą i zawsze staram się wszystko obrócić w żart, aby nikogo nie obrazić. Dlatego na pewno potrzebne jest pozytywne nastawienie, dużo cierpliwości, nie okazywanie złości – to kluczowe aspekty. Wiem, że każdy podopieczny jest inny, bo byłam już na 34 zleceniach, i nie ma takiej recepty na idealne relacje. Trzeba zawsze indywidualnie podchodzić do podopiecznego, budzić sympatię. Jestem też osobą, która nie pokazuje w pracy swoich problemów prywatnych. Zawsze staram się traktować tych podopiecznych jak swoją rodzinę. Także drodzy młodzi, że tak powiem, opiekunowie, nie bójcie się, zaryzykujcie, nauczcie się języka niemieckiego. To jest Świetne doświadczenie i możliwość zdobycia wiedzy. Dużym plusem jest nieoceniona pomoc koordynatora 

Agata: Bardzo cenne rady, co motywuje Panią do kontynuowania pracy jako opiekunka osób starszych?

Jolanta: Przede wszystkim zdobywanie doświadczenia, poznawanie nowych osób, kulturę, język. Kontynuacja nauki nowych rzeczy i ich doświadczanie. Próbowanie nowych dań, ale też pokazywanie rodzinie i podopiecznym nasze przysmaki. Poznaję też dużo nowych osób, czy to rodzinę podopiecznego czy sąsiadów, dzięki czemu mogę doskonalić swój język. Satysfakcjonuje mnie również pokazywanie naszych polskich kultur, dań czy opowiadanie o Polsce i jej zakątkach, które warto zwiedzić.

Agata: Świetnie to Pani ujęła. A co lubi Pani robić w wolnym czasie? 

Jolanta: Interesuję się aranżacja wnętrz, jestem takim podróżnikiem lubię odwiedzać nowe miejsca, fotografować okolice czy jeździć rowerem. Byłam na wielu zleceniach, w różnych zakątkach Niemiec i z każdego zlecenia mamy zdjęcia. Potem lubię je przeglądać w wspominać dawne czasy

Agata: Jako ostatnie pytanie chciałabym zapytać, czy są jakieś rzeczy, bez których nie wyobraża sobie Pani wyjazdu na zlecenie?

Jolanta : Oczywiście, nigdzie nie ruszam się bez mojego laptopa, dzięki któremu mogę utrzymywać kontakt z moją rodziną. To daje mi komfort, bo zawsze gdy mam chwilę, mogę do nich zadzwonić i wiem, że wszystko u nich w porządku. Ale też najbliżsi nie martwią się o mnie, bo wiedzą, że wszystko jest dobrze. Zabieram też produkty polskie, które ułatwiają mi przygotowanie posiłków w Niemczech.

Agata: Oczywiście kontakt z rodziną jest bardzo ważny. To były wszystkie pytania, które chciałam Pani dziś zadać. Dziękuję za udział w tym wywiadzie i za naprawdę miłą rozmowę. Życzę Pani wszystkiego dobrego i dużo sukcesów zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym.

Jolanta: Również dziękuję za przemiłą rozmowę i pozdrawiam serdecznie.

Artykuł Wywiad z Opiekunka miesiąca Jolantą Ciesielską pochodzi z serwisu AktivMed24.

Profesjonalizm i Zaufanie: Ubieranie się w sposób profesjonalny, na przykład w biały fartuch pielęgniarski lub strój opiekuna, może pomóc podopiecznym poczuć się bardziej zaopiekowani i bezpiecznie. Taki strój symbolizuje profesjonalizm i dbałość o ich dobro, co z kolei buduje zaufanie.

Identyfikacja i Rozpoznawalność: Jednolity ubiór opiekuna pomaga w identyfikacji i rozpoznawalności dla podopiecznych. Kiedy osoba starsza lub niepełnosprawna widzi opiekuna w charakterystycznym stroju, łatwiej jest zidentyfikować go jako osobę, która jest tam po to, by pomagać. Klimat Bezpieczeństwa i Spokoju: Opiekunowie, którzy ubierają się w sposób schludny i dostosowany do swojej roli, mogą stworzyć klimat bezpieczeństwa i spokoju dla podopiecznych. To dlatego, że wybierając opiekuna w jednolitym stroju, osoba starsza może łatwiej zrozumieć, że ta osoba jest tam, by pomóc i zadbać o jej potrzeby. Wzmacnianie Autorytetu: Ubieranie się w profesjonalny sposób może również wzmacniać autorytet opiekuna. Podopieczni często bardziej słuchają się osób, które wydają się pewne siebie i profesjonalne, a odpowiedni strój może przyczynić się do wywołania takiego wrażenia.

Oczywiście, każdy podopieczny jest inny, i istnieją przypadki, w których wybór ubioru może być mniej znaczący. Niemniej jednak, ogólnie rzecz biorąc, ubiór opiekuna może wpłynąć na to, jak jest odbierany przez podopiecznego. Dlatego wiele placówek opieki i opiekunów indywidualnych wybiera profesjonalne stroje jako część swojej praktyki, aby zbudować pozytywny klimat opieki i wzmacniać relacje z podopiecznymi. Warto zrozumieć, że nie chodzi tu tylko o strój, ale o to, jakie wrażenie chcemy wywołać i jakie relacje chcemy zbudować z osobami, którym pomagamy. Profesjonalny ubiór może być jednym z narzędzi w tworzeniu pozytywnych relacji opartej na zaufaniu i szacunku.

Artykuł Czy nasz ubiór wpływa na podopiecznego? pochodzi z serwisu AktivMed24.

Jolanta: Moja przygoda rozpoczęła się przypadkowo. W tamtych czasach pracowałam w zakładzie produkcyjnym w mojej miejscowości. Była to stała i stabilna praca, w której pracowałam już 20 lat. Praca w zakładzie nie należała do łatwych i często wracałam wyczerpana do domu. Pewnego dnia odwiedziła mnie koleżanka i zaproponowała mi wyjazd do opieki. Przez długi czas zastanawiałam się nad tą propozycją, ponieważ bałam się wyjazdu. Nie znałam wtedy dobrze języka niemieckiego, a także nie byłam pewna, czy
poradzę sobie z nowym wyzwaniem. Wyjazd miał trwać 4 tygodnie, a ja miałam zastąpić moją koleżankę. Mimo wątpliwości poczułam, że warto zaryzykować, więc zgodziłam się i w czasie urlopu wyjechałam do tej rodziny na zastępstwo. Do opieki miałam pana, który był leżący. Moja koleżanka wytłumaczyła mi wszystko i sporządziła listę najważniejszych rzeczy,
ponieważ nie znałam języka. Dzięki determinacji udało mi się z nimi porozumieć. Po nowym roku wróciłam do swojego normalnego życia w Polsce, do swojej pracy. W maju moja koleżanka zadzwoniła do mnie z pytaniem, czy nie chciałabym wyjechać do tej samej rodziny po raz drugi, ponieważ bardzo im się spodobałam i chcieliby, abym do nich powróciła. Podjęcie tej decyzji było dla mnie trudne, ponieważ miałam umowę o pracę na czas nieokreślony, adodatkowo nasz system pracy nie pozwalał na branie urlopów w okresie letnim. Kolejny wyjazd równałby się z wypowiedzeniem umowy. Musiałam postawić wszystko na jedną kartę. Pomyślałam sobie, że jeśli nie zaryzykuję, to później mogę tego żałować. Postanowiłam zatem spróbować – jeśli mi się nie uda, to po prostu wrócę. Udałam się do mojego pracodawcy i opowiedziałam mu o sytuacji. Już na początku przeczuwał, że będę chciała wyjechać w czasie urlopu, tak jak poprzednim razem, jednak tym razem sytuacja była inna. Przekonał mnie, że sobie poradzę, a w razie czego chętnie mnie przyjmie z powrotem w przypadku niepowodzenia. Pewna swojej decyzji, złożyłam wypowiedzenie i do dziś już tam nie wróciłam. I tak to wszystko się zaczęło.

Agata: Jak długo wyjeżdżała Pani do tego pana? Jak poradziła sobie Pani bez znajomości języka i jakie sposoby stosowała Pani, aby się go nauczyć?

Jolanta: Zostałam u tej rodziny przez półtora roku, było to w Baden-Baden. Wtedy znałam tylko podstawowe zwroty i cały czas chodziłam ze słownikiem. Z córką podopiecznego często śmiałyśmy się z tego, że wszędzie w domu na szafkach, w łaziencen przyklejałam karteczki z nazwą danego przedmiotu. ale dzięki temu udało mi się podszlifować ten język. Następnie pracowałam w Bonn u starszej pani, która z zawodu była doktorem. Po jej odejściu znalazłam kolejne zlecenie w Bonn i tam pracowałam przez 4 lata u małżeństwa, gdzie pan był byłym ambasadorem w Kairze. Bardzo miło wspominam to zlecenie, było to bardzo sympatyczne i inteligentne małżeństwo. Dzięki seniorowi nauczyłam się języka, był bardzo cierpliwy i często rozmawialiśmy. Pracowałam tam aż do czasu, gdy podopieczny zmarł, a seniorka została umieszczona w domu opieki. Później miałam jeszcze kilka zleceń aż w końcu trafiłam na Aktivmed24

Agata: Myślę, że sposób z karteczkami mógłby się przydać także innym opiekunom. Wyjeżdża Pani z nami już ponad 3 lata, z czego przez 2 lata jeździła Pani na jedno zlecenie do pana Gerharda. Podopieczny niestety podupadł na zdrowiu przez pogarszającą się chorobę. Pani pomimo trudności świetnie sobie Pani poraziła. Jakie ma Pani wspomnienia ze zlecenia w Stuttgardzie ? Może wydarzyła się jakaś anegdotka na tym zleceniu?

Jolanta: Tak, niestety niedawno zmarł. Kiedy przyjechałam do Pana Gerharda, był już na wózku inwalidzkim i miał 91 lat, ale był bardzo przyjazny i gadatliwy. Praca z podopiecznymi, którzy lubią rozmawiać dała mi możliwość pogłębienia znajomości języka niemieckiego. Wieczorami często rozmawialiśmy po 2 lub 3 godziny, a Pan Gerhard opowiadał mi o swoim
życiu. Często żartowaliśmy, że wiem o nim naprawdę wiele, nawet kiedy się urodził i w jaki sposób, ponieważ nieraz takie szczegóły mi opowiadał. Niestety jego zdrowie z wiekiem coraz bardziej się pogarszało. Zawsze gdy odjeżdżałam, musiał upewnić się kilkakrotnie czy wrócę do niego. Odpowiadałam z uśmiechem, że wrócę i nie zostawię go. Dobrze mi się tam pracowało, nigdy nie było żadnych problemów z rodziną czy z podopiecznym. Ostatni rok był trudniejszy, ponieważ demencja pogorszyła się i pan Gerhard często budził się w nocy lub miewał halucynacje, chcąc jechać do pracy lub do szkoły. Po konsultacji z córką podopiecznego i lekarzem senior dostał leki, a noce były troszkę spokojniejsze. Nie chciałam opuszczać tego zlecenia, ponieważ obiecałam mu, że zaopiekuje się nim do końca jego życia. To choroba nim kierowała, nie robił tego złośliwie, a rodzina też była w porządku, więc dałam radę.
Nie wiem czy Pani wie, ale aktualnie opiekuje się teściową córki pana Gerharda. Kiedy zmarł, córka zapytała mnie czy nie chciałabym zająć się jej teściową,. Pozwolę sobie powiedzieć, że rodzina nie chciała mnie wypuścić, ponieważ mieli już do mnie zaufanie i wiedzieli jak zajmowałam się panem Gerardem.

Agata: Bardzo się cieszę, że poradziła sobie Pani, nie poddała się. A wracając już do obecnych czasów – na pewno wiele opiekunek i opiekunów czytających ten wywiad zastanawia się jak to jest na szteli ? Czy może ma Pani jakieś rady dla początkujących Opiekunów ?

Jolanta: Zawsze warto zachować pogodę ducha, nawet gdy nie mamy dobrego humoru. Nie należy pokazywać swojego złego nastroju, ponieważ może to zniechęcić pacjenta i utrudnić pracę. Wszyscy mamy problemy prywatne, ale nie powinniśmy ich okazywać na zewnątrz w obecności podopiecznego lub jego rodziny. W przeciwnym razie nasza postawa może zostać odebrana negatywnie. Z drugiej strony, jeśli zaczynamy dzień z uśmiechem, tworzymy pozytywną atmosferę, która przyciąga dobre rzeczy. Pamiętajmy, że jeśli jesteśmy życzliwi i dobrymi ludźmi, to dobro wraca do nas w końcu samo.

Agata: Piękne rady i słowa Pani Jolu. Nawiązując do samej pracy opiekunki- czy uważa Pani, że dobra opiekunka powinna mieć jakieś konkretne cechy charakteru lub umiejętności ?

Jolanta: Dużo empatii i cierpliwości przede wszystkim oraz nie poddawanie się to kluczowe cechy w pracy z podopiecznymi. Nie powinno się być roszczeniowym i uważać, że wszystko nam się należy, ponieważ wtedy nasze działania mogą okazać się nieskuteczne. W pracy z innymi trzeba zachować troszkę pokory i szacunku dla drugiego człowieka.

Agata: To bardzo ważne cechy charakteru. Jeździ Pani z Aktivmed24 już ponad 3 lata. Czy jest Pani zadowolona z firmy ? Czy poleca Pani wyjazdy właśnie z nami ?

Jolanta: Nigdy nie narzekałam i nie zamierzam. Ja jestem taką osobą, jak już pewnie Pani zauważyła, która długo jeździ na to samo zlecenie. To może być troszkę moja wada, ale przyzwyczajam się do dobrych ludzi i szkoda mi ich zostawiać.

Agata: Bardzo się cieszę, że jest Pani zadowolona. To dla nas, jako firmy kluczowa sprawa aby panie oraz panowie, którzy współpracują z nami czuli i pamiętali, że zawsze służymy pomocą. A ma Pani jakieś swoje metody na spędzania czasu z podopieczną?

Jolanta: Teraz często wychodzę z podopieczną na spacery. Niedaleko domu jest piękny park, który bardzo lubimy odwiedzać. Podopieczna również lubi czytać gazety i grać w chińczyka. Jest troszkę przeciwieństwem pana Gerharda, który nie lubił czytać gazet, ale za to uwielbiał rozmawiać. Pani jest jednak mało rozmowna. Również choruje na demencję i często, gdy pytam ją o jakieś wydarzenie, chce mi opowiedzieć, ale nie pamięta wszystkich słów i tylko zaczyna się denerwować. W takiej sytuacji uspokajam ją, mówiąc, że opowie mi innego dnia.

Agata: Czy jest Pani osobą, która wolny czas na szteli lubi spędzać aktywnie na jakichś spacerach lub wycieczkach czy raczej spokojnie zregenerować siły w domu?

Jolanta: Gdy mam czas wolny lubię wychodzić na Nordic Walking do parku lub zrobić sobie wypad na miasto, jeśli pogoda na to pozwala. Jeśli jest pochmurno to wtedy zostaję w domu, czytam, oglądam lub uczę się.

Agata: Czy są jakieś rzeczy, bez których nie wyobraża sobie Pani wyjazdu na zlecenie?

Jolanta: Tak jak wspominałam w czasie wolnym chodzę na Nordic Walking, tak że zabieram ze sobą swoje kijki. Również nie opuszczam domu bez mojego laptopa, dzięki któremu mogę być w stałym kontakcie z rodziną, oraz załatwiam swoje sprawy. Nie jestem w stanie bez niego funkcjonować

Agata: Super, ma Pani naprawdę ciekawe pasje. A jak lubi Pani spędzać czas podczas pobytu w domu?

Jolanta: Mam wielki ogródek , a przez to dużo pracy. Uwielbiam kwiaty, a zwłaszcza tulipany, a najlepiej żółte. Właśnie ta Pani do której teraz jeżdżę też uwielbia tulipany i zawsze na stole musi być bukiet kwiatów. Dzięki temu jest bardzo szczęśliwa.

Agata: Świetnie! Jeszcze raz dziękuję Pani Jolu za zgodę na wywiad i za naprawdę przemiłą rozmowę. Życzę Pani wszystkiego dobrego, dużo zdrówka dla Pani, dla całej rodziny i uśmiechu na każdy dzień. Jest Pani człowiekiem wielu pasji i bardzo radosną osobą, dlatego rozmowa była naprawdę ciekawa.

Jolanta: Dziekuje bardzo za miłe słowa i za wywiad. Aż przypomniało mi się jak Pan Gerhard zawsze mi mówił “Jolu ty jesteś moim aniołem”. To jest bardzo miłe jak widzisz, że ktoś cię szanuje i docenia twoją pracę. To daje mi motywacje do pracy, dlatego zawsze powtarzam, że dobro wraca i dobrze być dorbym człowiekiem.

Artykuł Wywiad z opiekunką miesiąca – Jolantą Grad pochodzi z serwisu AktivMed24.

Artykuł Polineuropatia stóp pochodzi z serwisu AktivMed24.

Odleżyna to z definicji, ognisko martwicy, które ulega stałej eskalacji w głąb ciała, przechodząc kolejno przez skórę, tkankę mięśniową i sięgając do kości. Najczęściej pojawiają się w miejscach, w których kości dociskają tkanki miękkie do podłoża, przeważnie są to: pośladki, pięty, kostki, okolice kości krzyżowej lub błona śluzowa.

Czynnikami przyspieszającymi powstawanie odleżyn mogą być:
– niepełnosprawność ruchowa wynikająca np. z porażenia kończyn,
– pozostawanie w jednej pozycji dłużej niż 4 godziny,
– tarcie skóry o szorstką powierzchnię,
– zanieczyszczenie moczem, kałem lub intensywne pocenie,
– zaburzenia masy ciała – nadwaga lub niedożywienie,
– niektóre choroby takie jak cukrzyca, anemia, stwardnienie rozsiane czy miażdżyca,
– choroby wyniszczające organizm i przebiegające w towarzystwie wysokiej gorączki.

Wyróżnia się pięć stopni rozwoju odleżyny:
– zaczerwienienie blednące pod uciskiem,
– zaczerwienienie nieblednące pod uciskiem – mogą występować powierzchniowe uszkodzenia naskórka, pęcherze i ból,
– rana powierzchowna nieobejmująca tkanek podskórnych – rana otoczona jest obrzękiem i rumieniem, a jej dno wypełnia czerwona ziarnina lub żółte masy rozpadających się tkanek,
– rana obejmująca skórę i tkanki podskórne – dno rany może pokrywać czarna martwica,
– rana obejmująca powięź, mięśnie, stawy i kości – ranę wypełniają czarnobrązowe masy rozpadających się tkanek.

Jak więc zapobiegać odleżynom?
– należy pamiętać o systematycznej zmianie pozycji przy jednoczesnym masażu miejsca narażonego na odleżynę,
– można rozpocząć stosowanie specjalistycznych pomocy przeciwodleżynowych: materace, poduszki, specjalne podkłady itp.
– stopniowe zwiększanie zakresu ruchów chorego,
– staranna pielęgnacja skóry,
– odpowiednia dieta.
Ktoś z Twoich bliskich skarży się na ból, dyskomfort lub też wyraźny rumień w okolicach stykania się ciała z podłożem? To tylko jedne z wielu objawów, jakie powodują uporczywe odleżyny. Czym są, jak im zapobiegać oraz leczyć? Wyjaśniamy.

Odleżyna to z definicji, ognisko martwicy, które ulega stałej eskalacji w głąb ciała, przechodząc kolejno przez skórę, tkankę mięśniową i sięgając do kości. Najczęściej pojawiają się w miejscach, w których kości dociskają tkanki miękkie do podłoża, przeważnie są to: pośladki, pięty, kostki, okolice kości krzyżowej lub błona śluzowa.

Czynnikami przyspieszającymi powstawanie odleżyn mogą być:
– niepełnosprawność ruchowa wynikająca np. z porażenia kończyn,
– pozostawanie w jednej pozycji dłużej niż 4 godziny,
– tarcie skóry o szorstką powierzchnię,
– zanieczyszczenie moczem, kałem lub intensywne pocenie,
– zaburzenia masy ciała – nadwaga lub niedożywienie,
– niektóre choroby takie jak cukrzyca, anemia, stwardnienie rozsiane czy miażdżyca,
– choroby wyniszczające organizm i przebiegające w towarzystwie wysokiej gorączki.

Wyróżnia się pięć stopni rozwoju odleżyny:
– zaczerwienienie blednące pod uciskiem,
– zaczerwienienie nieblednące pod uciskiem – mogą występować powierzchniowe uszkodzenia naskórka, pęcherze i ból,
– rana powierzchowna nieobejmująca tkanek podskórnych – rana otoczona jest obrzękiem i rumieniem, a jej dno wypełnia czerwona ziarnina lub żółte masy rozpadających się tkanek,
– rana obejmująca skórę i tkanki podskórne – dno rany może pokrywać czarna martwica,
– rana obejmująca powięź, mięśnie, stawy i kości – ranę wypełniają czarnobrązowe masy rozpadających się tkanek.

Jak więc zapobiegać odleżynom?
– należy pamiętać o systematycznej zmianie pozycji przy jednoczesnym masażu miejsca narażonego na odleżynę,
– można rozpocząć stosowanie specjalistycznych pomocy przeciwodleżynowych: materace, poduszki, specjalne podkłady itp.
– stopniowe zwiększanie zakresu ruchów chorego,
– staranna pielęgnacja skóry,
– odpowiednia dieta.

Artykuł Odleżyny pochodzi z serwisu AktivMed24.

Gdzie wybrać się na magiczny jesienny spacer?

Bajkowy zamek Lichtenstein
Zbudowany w 1840 roku zamek jest szczególnie imponujący, ponieważ został wzniesiony na wysokości 817 metrów nad poziomem morza.

Eibsee
Jezioro położone jest na wysokości prawie 1000 metrów nad poziomem morza i jest otoczone górami Wetterstein. Można się wybrać na spacer wokół jeziora lub wypłynąć łódką na jego środek.

Pfaueninsel
Licząca zaledwie 1,5 kilometra długości i 500 metrów szerokości wyspa została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Znajduje się na niej przepiękny, biały zamek, ogród różany oraz „Świątynia Luisen”.

Ogrody Herrenhausen
To jedne z najpiękniejszych ogrodów w Europie. Na 50 hektarach powierzchni znajduje się nawet labirynt. Warto zobaczyć również Berggarten, który jest jednym z najstarszych ogrodów botanicznych w Niemczech i na pewno zachwyci niejednego miłośnika przyrody.

Externsteine
Trzynaście postrzępionych kamieni o wysokości 35 metrów przyciąga zarówno ezoteryków, jak i samozwańcze wiedźmy. Niektórzy uważają, że kamienie mają magiczne moce.

Zamek Bürresheim
Na tym zamku kręcone były sceny do niejednego filmu. Nic dziwnego, ponieważ jego widok zapiera dech w piersiach.

Most wiszący w Rappbodetalsperre
Najdłuższy w Niemczech wiszący most jest przeznaczony dla osób o silnych nerwach. Każdy, kto pokona swoje lęki i słabości i wejdzie na most, po przejściu kilku metrów zostanie nagrodzony imponującą panoramą.

Będąc na zleceniu w Niemczech jesienią, zachęcamy do spacerów w te piękne miejsca. A może byliście już w którymś z tych miejsc? Jeśli tak, podzielcie się koniecznie z nami wrażeniami w komentarzach!

Artykuł Najładniejsze miejsca jesienią w Niemczech pochodzi z serwisu AktivMed24.