Kinga: Na samym początku chciałabym bardzo Pani podziękować, że zgodziła się Pani na wywiad z nami. Dowiedziałam od koleżanek z biura, że pracuje Pani z nami od kwietnia 2015 roku, czyli już niedługo będzie siódma rocznica, oraz że Pani Teściowa, Pani Tereska, zaczęła współpracę z nami już w styczniu 2015 roku. Czy to z polecenia Pani teściowej jest Pani zaczęła Pani pracę z nami?

Pani Justyna: Tak, dokładnie. Teściowa zadzwoniła kiedyś do mnie, powiedziała, żebym ją wymieniła. Tak to się zaczęło.

Kinga: Pani Justyno, to bardzo ciekawa historia.

Pani Justyna: Zaczęłam się uczyć i pojechałam. Tak jest do tej pory.

Kinga: Naprawdę fajna historia, że tak rodzinnie razem Panie pracują. Widują się Panie w Niemczech, czy raczej w domu?

Pani Justyna: W domu. Jeździmy akurat w inne miejsca. Zdarzyło nam się być dwa razy na tej samej wymianie. Tylko wtedy widziałyśmy się w podczas wymiany.

Kinga: Rozumiem.

Pani Justyna: Nie udało nam się pojechać do jednego miasta, abyśmy mogły się spotykać. Może jeszcze się uda.

Kinga: No na pewno! Będę trzymała kciuki, żeby Panie się spotkały w tym samym mieście. Pani czy Pani Teściowa, wcześniej zaczęła pracę w Niemczech?

Pani Justyna: Moja Teściowa już pewien czas jeździła. Homberg – to było jej pierwsze miejsce. Wtedy powiedziała do mnie: “Ucz się, ucz się i przyjedziesz mnie wymienić”. Jak ona zjeżdżała, to ja pojechałam za nią, później znów się wymieniłyśmy, wtedy to ona przyjechała po mnie.

Kinga: Świetna historia Pani Justyno. Jest Pani jedną z naszych najmłodszych Opiekunek. Jeżeli mogę zapytać, to dlaczego wybrała Pani pracę w branży opiekuńczej?

Pani Justyna: Z zawodu jestem fizjoterapeutą. Nie było na miejscu pracy dla mnie, musiałabym dojeżdżać w jedną stronę ok. 100 km. Z tego powodu, że było ciężko ze znalezieniem pracy chciałam spróbować wyjechać do Niemiec. Tak wyszło. W sumie, jakbym jeździła daleko do pracy, to nie byłoby mnie w domu przez cały dzień. Tutaj pojadę na pół roku. Mimo wszystko wychodzi na to, że jakbym pracowała w domu, to byłabym w pracy przez cały rok, a tak mogę więcej czasu spędzić z dziećmi.

Kinga: Jak najbardziej Pani Justyno. Wspomniała Pani o fizjoterapii. Czy ta wiedza przydaje się Pani na zleceniach?

Pani Justyna: Na pewno przy transporcie, siadaniu, czy przy innych sytuacjach zwracam uwagę na aspekty z fizjoterapii. Choć jednak nie możemy wykonywać takich konkretniejszych rzeczy jako Opiekunki. Ale zawsze wiadomo jak sobie ulżyć przy czymś.

Kinga: Oczywiście, każda wiedza, którą nabywamy w życiu pozwala nam na wykorzystanie jej.

Pani Justyna: Na pewno. Na studiach przerabialiśmy wiele aspektów medycznych, kardiologia czy neurologia, ortopedia, ta wiedza już w głowie została. Jakby zdarzył się jakiś wypadek, czy wystąpiłyby schorzenia, to wiem jak się lepiej opiekować podopiecznymi, oraz na co zwracać uwagę. Z pewnością w takiej pracy mogę wiele zaczerpnąć z mojego zawodu.

Kinga: Zgadzam się z Panią. Z historii Pani zleceń zauważyłam, że była Pani już w wielu miastach. W którym Pani się najbardziej podobało?

Pani Justyna: Chyba w Kolonii. Bo tam miałam taką dobrą koleżankę, ona nie była z naszej firmy, ale mieszkała dwa domy dalej. Mogłyśmy razem wyjść na spacer, czy na rower, na wycieczkę, poopalać się nad Renem.

Kinga: Super, a jakby Pani miała wybrać największą atrakcję w Kolonii, to jaką mogłabym nam Pani podać?

Pani Justyna: Akurat z Kolonii najfajniejszym miejscem jest Katedra Kolońska

i most Hohenzollernów z kłódkami od zakochanych i przejście nad rzeką. W okolicy Kolonii jest mała miejscowość Brühl, jest tam śliczny zamek z ogrodem, latem kwitną tam kwiaty, są fontanny, jest tam naprawdę ślicznie.

Kinga: O, nie byłam nigdy w Kolonii.

Pani Justyna: To było 15 km od miejsca, w którym mieszkałam. Byłam tam rowerem, naprawdę było ślicznie.

Kinga: Lubi Pani jeździć rowerem?

Pani Justyna: Byłam nawet w Bonn rowerem.

Kinga: Jestem pod ogromnym wrażeniem, bo jednak rower to dość aktywna czynność.

Pani Justyna: Kiedy wracałam, to wyładowała mi się bateria w telefonie i nie miała nawigacji.

Kinga: Ale trafiła Pani?

Pani Justyna: Tak, zapytałam się o drogę. Akurat szli Panowie z małym dzieckiem, które było na rowerku biegowym. Pomyślałam, że na pewno mieszkają w okolicy. Powiedzieli mi, żebym przy stacji CPN skręciła w prawo i później cały czas jechała drogą nad rzeką. Tylko z miasteczka nie mogłam wyjechać, bo tutaj w prawo, tutaj w lewo… Nie miałam nawigacji, ale dojechałam w spokoju. Miałam cały dzień wolny, więc nie miałam większego stresu. Umiem się porozumieć.

Kinga: Z tego co słyszę, lubi Pani spędzać czas wolny na zleceniu dość aktywnie. Zgadza się?

Pani Justyna: Lubię. Większe miasta, gdzie można gdzieś wyjść, pobiegać lub pospacerować, czy pojeździć, jak jest dostępny rower, żeby zobaczyć coś ciekawego. Bardzo to lubię.

Kinga: To świetne. Ma Pani jakąś ulubioną kawiarenkę?

Pani Justyna: Ja po kawiarenkach nie chodziłam, zawsze byłam w biegu. Lubię chodzić, ale jednak najczęściej wychodziłam na rower, albo pobiegać. Jeździłyśmy coś zobaczyć, jakąś atrakcję i na kawiarenki już nie było czasu. Później odpoczywałyśmy już w domu, kawę sobie same robiłyśmy, jakieś ciasto i tak sobie siedziałyśmy.

Kinga: To jest też bardziej opłacalne, jak najwięcej pozwiedzać, a później spędzać czas w domu. Pani przed chwilą wspomniała o koleżance, którą Pani poznała. Czy mogłaby nam Pani opowiedzieć jak udało Pani się ją poznać?

Pani Justyna: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Kolonii, to dowiedziałam się, że w sąsiedztwie jest Polka. Ta Polka do mnie podeszła, zapoznałyśmy się, ale ona od razu wyjeżdżała. Dodałyśmy się do znajomych na Facebooku, pisałyśmy przez Facebooka, ona zapytała mnie czy chciałabym się skontaktować z inną Polką, która przyjedzie na jej miejsce. Odpowiedziałam, że tak i może dać jej mój numer. Przyjechała Tereska i od tego czasu byłyśmy nierozłączne. Chociaż już długo nie pracujemy w tym samym miejscu.

Kinga: Idealnie, że udało Pani się znaleźć koleżankę na zleceniu. Utrzymujecie Panie nadal ze sobą kontakt?

Pani Justyna: Tak, cały czas. Planowaliśmy tak zrobić, aby pokryły się nam zlecenia w jednej miejscowości, ale jak narazie się to nie udaje… Ona nie jest z naszej firmy. To jest niestety ciężkie.

Kinga: Będę trzymała mocno kciuki. Pani Justyno, jest Pani bardzo aktywna na naszym fanpagu, za co serdecznie dziękujemy. Chciałam zapytać, czy spodziewała się Pani, że poprosimy Panią o wywiad z nami? Bardziej było to dla Pani zaskoczenie czy jednak przeczuwała Pani, że może zadzwonimy i poprosimy o to?

Pani Justyna: Ja się w ogóle nie spodziewałam. Ale już jednego wywiadu udzielałam w Niemczech, bardzo tego nie chciałam. Dlatego strasznie się zdziwiłam, że zostałam Opiekunką stycznia.

Kinga: Pani Magda opowiadała, że Pani przeprowadzała wywiad w niemieckiej telewizji i byliśmy pod wielkim wrażeniem. Jak Pani zapamiętała to wydarzenie? Czy Pani się przygotowywała do tego?

Pani Justyna: Gdy wróciłam na zlecenie po przerwie, córka dziadka przyszła do mnie i powiedziała, że będę udzielać wywiadu. Byłam w ogromnym szoku. Wystąpień publicznych za bardzo nie lubię, stresują mnie. Akurat Pan, który przeprowadzał wywiad był Polakiem, chyba pół-Polakiem, Pan Dawid. Rozumiałam się z nim po Polsku, gdyż potrafił dobrze mówić. Powiedział mi, o co będzie mnie pytać, ale i tak zadał mi inne pytania w wywiadzie, jednak większość informacji została wycięta z tego wywiadu. Obecność kamery mnie strasznie stresuje.

Kinga: Kamera bardzo stresuje ludzi.

Pani Justyna: Tak, człowiek zapomina co chciał powiedzieć.

Kinga: O czym był ten wywiad?

Pani Justyna: Wyszła wtedy pandemia i mówiliśmy o sytuacji rodzin podczas pandemii, a także o tym, że wiele Opiekunek, które zwykle wyjeżdża, boi się wirusa. Zostaje w Polsce i brakuje nas w opiece. Ta córka również się wypowiadała, że stresuje się co będzie dalej, czy przyjadę, czy nie przyjadę. Oni nie chcieli mnie wypuścić, tak więc zostałam. Wróciłam później do domu, ale tak jak zostało umówione wróciłam ponownie do nich.

Kinga: Niesamowite przeżycie, iż Pani wzięła udział w takim wywiadzie. Na pewno pozostanie to w Pani pamięci na długi czas. Pani Magda mi zdradziła, że posiada Pani dość dobry poziom języka niemieckiego. Jak Pani się go uczyła?

Pani Justyna: To się wiąże z moim pierwszym wyjazdem. Uczyłam się z internetu, jakieś podstawowe rzeczy. Jak dojechałam na miejsce, Teściowa miała odjechać i się popłakałam, bo nie rozumiałam co oni mówią. Taka nauka ze szkoły, czy samodzielna w porównaniu z tym, co zastałam na miejscu, jak się poprawnie i rzeczywiście wymawia – to był dla mnie szok. Żona syna od tej babci, którą się opiekowałam była nauczycielką dzieci młodszych klas. Przyniosła mi książki, a później mnie pytała z tego. No i jak już załapałam, jak to się konkretnie fachowo wymawia, to już później co słyszałam, sprawdzałam w słowniku, spisywałam do notesu plus słuchałam piosenek, seriali młodzieżowych, bo to był najprostszy język. Później zaczęłam wysyłać maile, np. do rodzin z którymi miałam kontakt. Tak do tego doszło, że mój język niemiecki się polepszył. Oczywiście, uczę się z naszego portalu, z wszystkich filmików od Pani Natalii.

Kinga: Jesteśmy pod wrażeniem i cieszymy się, że filmiki są przydatne.

Pani Justyna: Przez rożne krzyżówki, zabawy też się można wiele nauczyć. Jak czegoś nie wiem to sprawdzam, no i później zostaje to w głowie. To nie jest tak na siłę, że wałkuję tylko to co mi potrzebne.

Kinga: Jednak przez rozrywkę można wiele wyciągnąć. Co jest najcięższe w języku niemieckim dla Pani?

Pani Justyna: Gramatyka, my Polacy odbieramy to inaczej np. spódnica po niemiecku to „der Rock”, ten Rock, a u nas jest ta spódnica. I to już jest dziwne. Albo czasowniki rozdzielnie złożone. Będę dzwonić do Ciebie, Ich rufe dich später an. Te przeniesienia były śmieszne dla mnie, ale z czasem się przyzwyczaiłam.

Kinga: To jest kwestia przyzwyczajenia i osłuchania się z tym wszystkim. To jest w każdym języku.

Pani Justyna: Powiem Pani, że ta gramatyka nie ma, aż takiego znaczenia. Bo Niemcy i tak nas rozumieją, nawet jak przestawimy te wyrazy.

Kinga: Oczywiście. Pani Justyno, najczęściej jeździ Pani na 2 miesięczne zlecenia, jak się Pani przygotowuje do takiego wyjazdu?

Pani Justyna: Od pierwszego wyjazdu, na którym byłam, mam swoją rozpiskę co mi potrzeba. Zawsze, kiedy się pakuje to sprawdzam, czy wszystko mam, czy czegoś mi brakuje, a może coś dołożyć. Ale zazwyczaj jak przyjeżdżam do Polski to rozpakowuje tylko to co potrzebuje. Więc ja do wyjazdu jestem zawsze przygotowana i mogłabym nawet na drugi dzień wyjechać. Miałam takie zdarzenie, że przyjechałam do Polski, miałam tydzień do następnego wyjazdu, ale zadzwoniła Pani Magda, z informacją, że: „Pani jutro pojedzie”. Byłam spakowana, więc mogłam jechać. Ale było to dla mnie zaskoczenie, bo dopiero co mąż wyjechał z domu, pomóc cioci. Musiałam do niego zadzwonić, aby wracał, bo ja wyjeżdżam.

Kinga: Niestety, są różne sytuacje. Czy są jakieś trzy najważniejsze rzeczy, które musi Pani wziąć na zlecenie i nie potrafi się Pani z nimi rozstać?

Pani Justyna: Rzeczy jako-takich, to nie. Podstawą jest telefon, aby był kontakt. A tak poza tym to raczej nic, ponieważ wszystko można kupić. Zlecenie to takie miejsce, gdzie nie ma problemu wyjścia do sklepu, więc jakbym czegoś zapomniała, to zawsze można dokupić.

Kinga: Naturalnie.

Pani Justyna: Dla mnie podstawa, to mieć ze sobą apteczkę. Bo tutaj jednak z lekami jest inaczej, nie wszystko można dostać od ręki, tak jak u nas, bez recepty. Chociaż zazwyczaj się nie przydaje.

Kinga: I miejmy nadzieję, aby nigdy się nie przydała. Pani Justyno, jestem ciekawa, jakie ma Pani rady dla osób, który dopiero rozważają wyjazd do opieki do Niemiec. Czy jest coś na co powinni zwrócić szczególną uwagę?

Pani Justyna: Na pewno język. Bo takie zderzenie jest trudne. Niektórzy uczą się w szkołach, a nie przejdą rozmowy kwalifikacyjnej, bo jest to jednak inna wymowa niż w szkole, są różne dialekty. Język jest podstawą. Teraz wymieniła mnie Pani, nie z naszej firmy, Pani która jest z Ukrainy, ona nic nie potrafi powiedzieć. A jak mówi to przekształca literki na inne, więc nie wiadomo o jaki wyraz jej chodzi. Syn babci, którą się opiekuję skarżył się, że ta Pani nic nie mówi, wszystko musi tłumaczyć, nie wezwie karetki gdyby coś się stało. Nawet nie siedzą w jednym pokoju, bo za bardzo nie chce, izoluje się od nich. Dla mnie jest inaczej, jak znam język. Ale jak przyjechałam to był duży szok, bo to jest inny kraj, wszyscy mówią co innego, nie ma żadnej pomocy. Dobrze, że są teraz komórki z internetem. Ale jednak, żeby nie mieć tego stresu, język trzeba znać.

Kinga: Ma Pani całkowitą rację Pani Justyno, znajomość języka dużo pomaga. Jak Pani myśli, jakie są 3 cechy, które powinna mieć Opiekunka?

Pani Justyna: Mocny charakter – haha – ja tego nie mam. Asertywność, aby podopieczni nie dali sobie wejść na głowę, oraz żeby rodzina tego nie wykorzystywała. Na pewno siła. Psychicznie i fizycznie jest to ciężki zawód, wiadomo to zależy od tego, na jakie miejsce się trafi, ale bywa różnie. Na pewno cierpliwość, na przykład przy osobach z demencją.

Kinga: Tak, na pewno te cechy są zdecydowanie przydatne. Przygotowaliśmy dla Pani jeszcze jedno, już ostatnie pytanie. Czego życzyłaby Pani wszystkim Opiekunkom wyjeżdżającym na zlecenia?

Pani Justyna: Dobrych miejsc. Dobrych zleceń, miłych pacjentów i życzliwej rodziny, która pomaga, a nie przeszkadza w tej pracy. Czasem jest tak, że to rodzina sprawia więcej problemów, niż sam podopieczny.

Kinga: Pani Justyno, ja bardzo Pani dziękuję, za całą rozmowę. Mam nadzieję, że podobała się Pani, i że lubi Pani opowiadać o swoim doświadczeniu. Życzę dużo zdrowia i wielu radosnych chwil. Dziękuję za poświęcony czas.

Pani Justyna: Dziękuję.

Artykuł Wywiad z Panią Justyną – Opiekunką stycznia w Aktivmed pochodzi z serwisu AktivMed24.

Góra Zugspitze to jedno z najpiękniejszych miejsc. Jest to numer jeden jeżeli chodzi o góry w Niemczech. Mierzy 2962,06 mętów wysokości i znajduje się w Alpach Bawarskich. Zachwyca turystów swoją piękną panoramą otuloną chmurami. Będąc tam można poczuć się dosłownie jak w niebie.

Nawet jedna z tamtejszych kawiarni nazwała się panoramą 2962 na cześć tej góry. Zugspitze posiada wiele atrakcji, jednak największą furorę robi kolejka linowa.

Znajduje się tam panorama 360° z której zobaczymy aż 400 alpejskich szczytów w czterech różnych krajach! Kolejka zapewni nam niezapomniane przeżycia, dzięki oszklonej kabinie z której widać dosłownie wszystko. Podczas jazdy, kolejka mija najwyższą na świecie, 127-metrową stalową podporę wahadłowej linowej kolei wyciągowej, pokonuje największą na świecie różnicę wysokości wynoszącą 1945 metrów oraz największą na świecie odległość między przęsłami o długości 3213 metrów. Trzy rekordy które rywalizują o bycie najlepszymi posiadaczami pięknych widoków.

Podróż kolejką trwa około 70 minut i prowadzi z dworca Zugspitz Bahnhof przez Grainau obok rozkosznego jeziora Eibsee przez tunel na płaskowyże Zugspitze. Stamtąd można dotrzeć na najwyższy szczyt Niemiec.

Podczas tej niesamowitej przejażdżki możemy dostrzec cudowne widoki gór. Po dotarciu na lodowiec zobaczymy ten górski krajobraz. Spotka nas tam wiele atrakcji między innymi interaktywna ścieżka tematyczna Gletsch Erlebnis Weg, wycieczki po lodowcu z przewodnikiem, jazda na sankach na naturalnym śniegu, najwyżej położona kaplica i o około 4-metrowej wysokości pozłacany krzyż oraz AlpinPark dla dzieci.

To wszystko sprawi że dzień na Zugspitze zleci nam bardzo szybko a przeżycia będą niezapomniane. Gdy zgłodniejecie polecamy wam wcześniej już wspomnianą restauracje “Panorama 2962” ale także zapraszamy do innych lokali serwujących pyszne jedzenie na Zugspitze – wszystkie z wyjątkowym widokiem!

Znajdzie się tutaj też coś dla fanów narciarstwa. Są tutaj trzy koleje gondolowe, dwie ekspresowe kanapy dla sześciu osób i cztery pozostałe wyciągi. Około jedenastu tras, a najdłuższa ma 5 km długości.

Tak jak widać każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Oczywiście polecamy wam te niepowtarzalne miejsce na ziemi w którym doznacie szybsze bicie serca. Jako podsumowanie pozwolimy sobie przytoczyć pewien cytat „Najlepszych i najpiękniejszych rzeczy na świecie nie można zobaczyć ani nawet dotknąć – trzeba je poczuć sercem” gwarantujemy że będąc na Zugspitze nie tylko zobaczycie ale także poczujecie to piękno.

autor: Agata Mąkosa

źródło: https://zugspitze.de/pl/zugspitze/zugspitze-top-of-germany

Artykuł Zastanawiasz się co zwiedzić w Niemczech? Góra Zugspitze to ciekawa propozycja! pochodzi z serwisu AktivMed24.

W Polsce Święto Trzech Króli kojarzy się z drzwiami oznaczonymi kredą i z kadzidłem przyniesionym z kościoła. Coraz częściej również w miastach mają miejsce duże i wystawne marsze Trzech Króli. A jak to święto wygląda w Niemczech? Czym się różni od naszego polskiego, a jakie ma cechy wspólne? Dziś odkrywamy przed Wami tę tajemnicę!

Objawienie Pańskie obchodzi się w całych Niemczech, chociaż tylko w Bawrii, Badenii-Wirtembergii i Saksoni-Anhalt jest to dzień wolny od pracy. Tymczasem w Polsce, ustawowo wszyscy Polacy szóstego stycznia nie muszą przejmować się obowiązkami zawodowymi. Co jeszcze różni się w tradycjach polsko-niemieckich? Na przykład, w Niemczech odbywa się charytatywne kolędowanie, które jest tam bardzo starą tradycją (pierwsza wzmianka na ten temat pochodzi z XVI wieku). Podczas tej akcji Stersingersi (kolędnicy) chodzą po domach przebrani za trzech króli śpiewając kolędy, błogosławiąc domy i podpisując drzwi kredą (oczywiście symbolami K+M+B). W zamian domownicy przekazują datki na cel charytatywny. Trzeba przyznać, że to naprawdę piękna tradycja! W Polsce kolędnicy pojawiają się już bardzo rzadko (a nawet jeśli to w okresie około wigilijnym). W naszym kraju szóstego stycznia, to domownicy sami oznaczają swoje drzwi poświęconą kredą.

A czy w Niemczech są tradycje, które zostały odłożone na półkę i nikt ich już nie kultywuje? Oczywiście, że tak. Do jednej z nich zalicza się zwyczaj pieczenia ciasta królewskiego, w którym ukrywa się monetę. W przeszłości ten, kto otrzymał kawałek smakołyku z pieniążkiem uznawany był za „króla”, który ma chronić dom przed duchami i nieszczęściami. Do kategorii zapomnianych rytuałów zaliczy się również tradycja picia mleka z miski. Co miał zapewnić ten zwyczaj? Mówi się, że dzięki temu domownikom towarzyszyła płodność/dostatek przez cały rok!

Trzeba przyznać, że Święto Trzech Króli jest obchodzone przez naszych sąsiadów w ciekawy i inny sposób. Zobaczenie tego dnia z innej perspektywy zapewne jest niezapomnianym doświadczeniem. A może by się tak zainspirować i wprowadzić niektóre zwyczaje do Polski?

autor: Zuzanna Dudkiewicz

Artykuł Święto Trzech Króli w Niemczech – jakie są różnice i podobieństwa? pochodzi z serwisu AktivMed24.

Sylwester coraz bliżej, dlatego w Polsce wielu z nas zapatruje się w szampana, brokatowe kreacje i fajerwerki. Ale czy nasi zachodni sąsiedzi obchodzą Sylwestra w ten sam sposób czy może mają swoje własne tradycje związane z tym świętem? Odpowiedź znajdziecie w dzisiejszym tekście.

Jak Niemcy obchodzą Sylwestra?

W Niemczech, podobnie jak w Polsce, bardzo często organizowane są zarówno kameralne domówki w gronie najbliższych jak i większe bankiety oraz duże imprezy plenerowe. Imprezom sylwestrowym towarzyszą dania rybne, które zgodnie z tradycją mają zapewnić szczęście w nadchodzącym roku. Na stołach naszych sąsiadów znajdziemy np. zupę rybną czy karpia a także zupę z soczewicy oraz kiszoną kapustę, która symbolizuje szczęście i bogactwo.

Co ciekawe Niemcy również mają swój ulubiony film, który jest corocznie puszczany w tym okresie od 1963 roku. Dinner for One to kultowy film, który każdego roku zbiera miliony ludzi przed ekranem. Opowiada on o wieczorze urodzin arystokratki – panny Sophie, która zaprosiła na kolację znajomych, jednak żaden z nich się nie pojawił, dlatego w rolę każdego z nich wciela się jej lokaj.

Noworoczne przesądy

Jedną z najpopularniejszych tradycji jest wręczanie bliskim talizmanów (tzw. Glücksbringer) by przynieść im szczęście w nadchodzącym roku. W Niemczech symbolem bogactwa i dobrobytu jest świnia, dlatego w wielu sklepach w tym okresie można kupić figurki lub słodycze w kształcie tego zwierzęcia.

Symbolem powodzenia, który jest obecny także w Polsce jest rybia łuska, którą zgodnie z tradycją należy włożyć do portfela a wtedy jej właścicielowi nigdy nie zabraknie pieniędzy.

Lanie ołowiu (obecnie ze względu na toksyczność substancji zastąpionego przez wosk) to kolejny noworoczny przesąd obecny u naszych sąsiadów. Zabawa przypomina nasze andrzejkowe wróżby i polega na wróżeniu z kształtów, które ułoży wosk na wodzie.

O północy Niemcy życzą sobie pomyślności w nowym roku poprzez słowa Guten Rosch a następnie wznoszą toast szampanem lub ponczem, które są pite ze wspólnego kieliszka. Gdy wszyscy goście wypiją za szczęście w nowym roku – kieliszek należy stłuc wyrzucając go przez ramię.

W Polsce obecny jest przesąd zabraniający zamiatać w Nowy Rok, aby nie wymieść szczęścia z domu. Natomiast w Niemczech nie należy wtedy prać i suszyć, co jest związane ze starą germańską legendą. Z obawy przed gniewem boga wojny – Wodana, który mógłby się zaplątać w rozwieszone pranie w trakcie nocnej wędrówki ze swoją armią – zdecydowano się nie wykonywać tych czynności domowych w ostatnim dniu roku.

Niektóre z niemieckich tradycji noworocznych są naprawdę ciekawe, jednak jedno jest pewne – szampańska, huczna zabawa jest mile widziana zarówno w Polsce jak i u naszych zachodnich sąsiadów.

Wiedzieliście o którychś z przesądów? Gdzie spędzacie Sylwestra w tym roku? Koniecznie dajcie znać.

Źródła:

https://www.nocowanie.pl/zwyczaje-sylwestrowe-i-noworoczne-w-niemczech.html

https://bimkal.pl/niemcy/sylwester

autor: Natalia Worobel

Artykuł Sylwestrowe tradycje w Niemczech – jak Niemcy świętują Nowy Rok? pochodzi z serwisu AktivMed24.

Ostatnio dostaliśmy pytanie od jednej Pani, która obserwuje nasz fanpage, z prośbą o tekst świątecznej piosenki niemieckiej, bardzo pięknej. Nie mogliśmy przejść obok takiej prośby obojętnie. Mowa o Friendenslichtlied. Zachęcamy do poznania przepięknego wykonania Pani Beatrice Egli.

100 000 Friedenslichter
Kinderaugen unserer Zeit
sind voll Hoffnung und Vertrauen
machen unsere Herzen weit
Kinderseelen sind zerbrechlich,
brauchen Schutz , Geborgenheit
Schenke Liebe, schenke Zeit – das nicht nur zur Weihnachtszeit
Liebe, die für immer bleibt und nicht nur zur Weihnachtszeit

Mireille mit Kinderchor

100 000 Friedenslichter
Wärme, die den Frost besiegt
100 000 Kinderherzen wünschen nur, dass man sie liebt
Wem erzählen sie ihre Sorgen
wer wischt ihre Tränen fort
Wer hört ihren stummen Schrei
lasst die Kinder nicht allein
Schenket für Zufriedenheit,
das nicht nur zur Weihnachtszeit

100 000 Friedenslichter leuchten durch die Dunkelheit
Kinder sind die Welt von Morgen
Brauchen Mut und (zur) Menschlichkeit
Seht die Welt mit Kinderaugen
Du entdeckst, was in Dir steckt
einmal nur ein Kind noch sein
und nicht nur zur Weihnachtszeit
Kinder dürfen Kinder sein
und nicht nur zur Weihnachtszeit

Artykuł Niemiecka bożonarodzeniowa piosenka – tekst Beatrice Egli – Friendenslichtlied pochodzi z serwisu AktivMed24.

Warto wiedzieć, że wiele z elementów świątecznej celebracji przyszło do Polski właśnie z Niemiec! Ubieranie choinki, organizacja jarmarków bożonarodzeniowych i kalendarze adwentowe to tylko niektóre z nich.

Zarówno dla nas jak i naszych sąsiadów czas adwentu jest bardzo ważnym elementem przygotowania do świąt. W Niemczech pierwsza niedziela adwentu jest świętem samym w sobie. Ten dzień jest okazją do rodzinnego spotkania, w trakcie którego przygotowuje się świąteczne ozdoby oraz planuje tegoroczne obchody. Niemcy obdarowują się również adwentowymi kalendarzami, w których obecnie można znaleźć nie tylko słodycze, ale także kosmetyki, świece czy nawet herbaty!

Ważnym elementem dla obu krajów są wieńce adwentowe wyplatane z gałązek jodły lub świerka, które są nie tylko ozdabiane w oryginalny sposób, ale także stanowią element odliczania do świąt poprzez palące się świece. Każda kolejna zapalona w niedzielę świeca zbliża do okresu Bożego Narodzenia.

Niemcy podobnie jak my uwielbiają wspólne kolędowanie przy świątecznym stole. A jedna z najpopularniejszych kolęd – Cicha noc w oryginale pochodzi właśnie z Niemiec a jej tytuł brzmi Stille Nacht, Heilige Nacht.

Różnice

Mimo, że podobieństw w świątecznych tradycjach jest sporo to nie brakuje również różnic. A niektóre z nich mogą zdziwić!

Największa różnicę widać w podejściu do obchodów kolacji wigilijnej. W Polsce jest to najważniejszy moment w trakcie Bożego Narodzenia, wszyscy jesteśmy elegancko ubrani, na stole gości 12 postnych potraw a pod choinką prezenty czekają na otwarcie. Natomiast w Niemczech Wigilia w ogóle nie jest obchodzona uroczyście! Dużo ważniejsze są kolejne dni świąteczne. 24 grudnia na niemieckich stołach nie dba się o postne potrawy, znajdziemy tam kiełbasę, kapustę i sałatkę ziemniaczaną.

Zwyczaje takie jak dzielenie się opłatkiem, dodatkowy talerz dla wędrowca czy chowanie sianka pod stół również nie są tam obecne, ale za to Niemcy mają własne tradycje. Jednym z nich jest chowanie.

drobnej monety, która noszona przez obdarowanego w portfelu ma przynieść dostatek w kolejnym roku. Na choince wiesza się także bombkę w kształcie ogórka – zgodnie z tradycją, kto pierwszy znajdzie tą nietypową ozdobę dostaje dodatkową porcję słodyczy. Kolejną różnicą jest umiejscowienie prezentów, nie znajdują się one pod choinką jak u nas a… na stole!

Jednak prawdziwe obchody Bożego Narodzenia zaczynają się właśnie 25 grudnia, kiedy nasi sąsiedzi organizują bardzo odświętne obiady, na których podaje się kaczkę, indyka lub dziczyznę. Ale najczęściej pojawia się gęsina, którą nadziewa się kasztanami, mięsem lub owocami i podaje się z ziemniakami i sosem. Na stole goszczą także inne wykwintne potrawy, ale równie istotne są także słodkie elementy. Nie może zabraknąć pierniczków lebkuchen oraz drożdżowej strucli – Weihnachtsstollen.

W Niemczech Święty Mikołaj również odwiedza dzieci dwukrotnie. Pierwszy raz robi to 6 grudnia (Nikolaustag) – tym grzecznym wkłada słodycze do butów, a do niegrzecznych wysyła postać oimieniu Knecht Ruprecht, który zostawia w ich butach rózgi.

Drugi raz Mikołaj odwiedza dzieci w Wigilię lub w pierwszy Dzień Świąt – to zależy od landu. W niektórych częściach Niemiec prezenty przynosi, podobnie jak na Śląsku, dzieciątko Jezus.

Jak widać będąc w Niemczech w okresie świątecznym można znaleźć tradycje znane z ojczyzny jak i całkiem nowe, ale po przeczytaniu tego artykułu już nic Was nie zaskoczy! Warto pamiętać, że tak jak i w różnych częściach Polski znajdziemy charakterystyczne dla regionu zwyczaje bożonarodzeniowe tak i u naszych sąsiadów mogą być one inne w zależności od części kraju. Jednak niezależnie, czy tegoroczne święta spędzacie w domu z bliskimi czy na zleceniu – my życzymy Wam dużo zdrowia i radości z wykonywanej pracy! A tym, którzy szukają zlecenia na grudzień przypominamy, że obowiązuje premia świąteczna <3

Źródła:

https://www.naszeszlaki.pl/archives/45698

https://promedica24.com.pl/aktualnosci/artykul-10-niemieckich-tradycji-swiatecznych-zobacz-ktore-z-nich-sa-ci-znane/

https://laxocare.pl/blog/boze-narodzenie-w-niemczech-swiateczne-tradycje/

Artykuł Święta Bożonarodzeniowe w Niemczech – czym różnią się od Polskich? pochodzi z serwisu AktivMed24.

Dziś poruszymy kontrowersyjny temat w opiece nad seniorami. Wiemy doskonale, że są firmy opiekuńcze, które niechętnie zatrudniają zarówno opiekunki po 50. roku życia, jak i osoby bardzo młode. Zaliczasz się do jednej albo do drugiej grupy? Nie rozumiesz takiej polityki? Nie trać czasu na rozważania, czy to ma sens, czy też nie. Po prostu wybierz firmę, która nie ma takiego kryterium. – W naszej firmie nie ma ram wiekowych dla personelu – mówi Katarzyna Jezior z Aktivmed24. – Wychodzimy z założenia, że wiek nie jest najważniejszy, bo liczy się to, co opiekunka może dać od siebie innym. Opinie, że osoba młoda, niemająca jeszcze doświadczenia, jest zbyt beztroska, by podjąć się opieki nad osobą starszą, 50 lat zaś to górna wiekowa granica dla opiekunki, należy odłożyć do lamusa. Wiemy doskonale, że dziś ludzie szybciej zdobywają doświadczenie i dłużej są aktywni na rynku pracy.

To nie sekret, to znak czasów

Popularną opinię potwierdzają również naukowcy. Socjologowie zauważają, że współczesny styl życia spowodował, że to nie wiek metrykalny, ale mentalny ma tak naprawdę znaczenie. Dziś mentalnie jesteśmy młodsi od rówieśników sprzed 15 lat. To przekłada się na kondycję fizyczną i motywację do rozwoju. Współczesna 50-latka to kobieta pełna energii, która nadal może wiele osiągnąć na rynku pracy. Takie osoby mają życiową mądrość, doświadczenie, rozumieją podopiecznych. Bardzo często świetnie sobie radzą w pracy z osobami starszymi. Dlaczego więc zabierać im szansę na zatrudnienie?

Energetyczna młodość

Podobnie nieaktualne jest przekonanie, że zatrudnienie młodej opiekunki to ryzyko. Najlepszym przykładem jest Joanna, która zrobiła licencjat z rehabilitacji i miała szansę zatrudnienia w Niemczech. Opiekunka zaczęła pracować z Olivią, która wymagała rehabilitacji po udarze. Lekarze przyznali, że nie spodziewali się takich postępów i regeneracji po 65-latce. Ona przyznała, że motywowała ją przede wszystkim niespożyta energia Joanny oraz jej anielska cierpliwość. Kiedy dziewczyna planowała powrót do Polski, by kontynuować naukę, Olivia postanowiła zrobić wszystko, by uczyła się w Niemczech. Nie chciała się z nią rozstawać. Mówi, że gdyby po udarze miała możliwość samodzielnego wyboru opiekunki, pewnie obawiałaby się kogoś tak młodego, ale teraz nie wyobraża sobie, by mógł być przy niej ktoś inny.

Wyrzuć stereotyp do kosza

W każdej dziedzinie stereotyp jest wrogiem rozwoju. W pracy opiekunek wiek jest tak naprawdę drugorzędny, bo najistotniejsze są predyspozycje. Chyba dla wszystkich wykonujących ten zawód jest jasne, że osoba młoda, jeśli nie jest wystarczająco dojrzała emocjonalnie, nie powinna się decydować na pracę z chorymi, starszymi podopiecznymi, ale dotyczy to również osób mających więcej lat. Wszystko bowiem zależy od cech osobowości opiekunki, jej predyspozycji i podejścia do ludzi. Empatii, odpowiedzialności i serdeczności nie da się wyuczyć. Praca opiekunki osób starszych wymaga nie tylko kwalifikacji, ale przede wszystkim cierpliwości, pozytywnego nastawienia do ludzi oraz doświadczenia. Odpowiedzialność to nie kwestia wieku, tylko osobowości. Firmy opiekuńcze powinny mieć doświadczonych konsultantów, którzy potrafią rozpoznać predyspozycje kandydatki do pracy. Są sposoby na to, by to zweryfikować. Przesadne koncentrowanie się na wieku opiekunki działa tak naprawdę na szkodę firmy.

Jeśli myślisz o podjęciu pracy opiekunki, pomyśl o tym, jakie cechy mogą ci w niej pomóc. Zadzwoń do firmy, porozmawiaj szczerze z koordynatorem. Konsultanci nie są przypadkowymi osobami, wiedzą, na co zwrócić uwagę i rozwieją twoje wątpliwości. Rozumieją przecież, że decyzja o pracy opiekunki musi być świadoma i przemyślana. Skup się na swoich predyspozycjach i możliwościach, ale nie na wieku. On nie jest twoim wrogiem, a może okazać się wielkim atutem.

Artykuł Opiekunka osób starszych. Czy wiek ma znaczenie? pochodzi z serwisu AktivMed24.

Karaty opiekuńczości – jak je zdobyć?

Brzmi to wzniośle, ale w jaki sposób te piękne słowa wcielić w życie? Z pomocą może przyjść teza o humanistycznej koncepcji troskliwości, którą wyrażają tzw. czynniki karatowe. Opisała ją kiedyś amerykańska pielęgniarka Jean Watson.

Opiera się ona na przekonaniu, że opieka w ramach wykonywanej pracy nie może być obowiązkiem, lecz musi być powołaniem. Człowiek słaby, wymagający opieki, nie pragnął wcale utracić zdrowia i witalności i stać się zależny od innych. Z pewnością sytuacja bezradności i bezsilności go frustruje. Może być wtedy uciążliwy, a nawet przykry. Jak temu zaradzić? Okazując mu złote serce. Jest to trudne, ale z odpowiednim nastawieniem można osiągnąć wspaniałe efekty. Gdy piąty raz podopieczny pyta nas o to samo, warto wziąć go za rękę, zapytać, kogo przedstawia stojące obok zdjęcie, lub postawić przedmiot, którym podopieczny jest zainteresowany, w zasięgu jego wzroku.

Po pierwsze człowiek

Jean Watson wskazała uniwersalne sposoby stworzenia dobrych relacji z podopiecznymi. Niektórzy widzą w nich podstawową wadę: nie można ich sobie zaaplikować w postaci pigułki. Choć wymaga to dużego wysiłku, trzeba je w sobie rozwinąć. Podstawą opiekuńczości jest postawienie na pierwszym miejscu człowieczeństwa. Chory i niepełnosprawny człowiek może niekiedy tracić kontrolę w stresujących sytuacjach i nie mieć pełnej świadomości, co się do niego mówi. Jednak jeśli okażemy mu wsparcie, na pewno  odczuje, że wciąż pozostaje dla nas pełnowartościowym człowiekiem. Czasem wystarczy niewiele: uśmiech, łagodny wyraz twarzy, kojący ton głosu.

Wiara w to, że “damy radę!”

Druga zasada mówi o potrzebie wpajania nadziei i wiary. Nie chodzi tu jednak o obiecywanie złotych gór, lecz o codzienne wzmacnianie poczucia własnej wartości pacjenta. Jak to wygląda w praktyce? Czasami wystarczy powiedzieć: „Uda ci się podnieść filiżankę”. Albo: „Wierzysz, że zrobimy to ćwiczenie? Ja wierzę”.

Istotną rolę odgrywa też wrażliwość. Szorstkie słowo w sytuacji gdy tracimy siły potrafi podciąć nam skrzydła. Wrażliwość natomiast działa jak bumerang. Podejście pełne łagodności udziela się innym i rodzi spokój. Wykonując czynności pielęgnacyjne, opiekun powinien postępować spokojnie, dając tym samym podopiecznemu pewność, że wszystko, co robi, jest słuszne i potrzebne, nawet gdy czasem sprawia ból. W ten sposób zdobywamy zaufanie podopiecznego.

Magiczna siła zrozumienia

Nie można zapominać, że każdy człowiek ma prawo do pozytywnych i negatywnych emocji. Opiekun może je przeżywać poza miejscem przebywania podopiecznego, może na chwilę wyjść, aby się uspokoić i zebrać myśli. Podopieczny raczej nie ma takiej możliwości. Negatywne uczucia pojawiają się rzadziej, gdy zaczynamy je akceptować. Tak działa magiczna siła zrozumienia i przyzwolenia na to, co zwyczajnie ludzkie. Widząc rosnącą falę złości, nie można mówić: „Nie wściekaj się. Nie masz powodu”.  Powód jest, ale może trudno nam go pojąć. Zamiast tego lepiej powiedzieć: „Widzę, że jesteś zły” lub „Zdaje się, że coś cię zasmuciło”. Nie jest konieczne trafienie w punkt z nazwaniem emocji. Najważniejsze, że podopieczny czuje, że jego emocje kogoś obchodzą. Należy być delikatnym i taktownym, łatwo bowiem stać się stroną w rodzinnych konfliktach – nazywanie emocji nie powinno pociągać za sobą oceniania kogokolwiek („Jesteś zły, bo on na to zasłużył”).

Opiekun – tłumacz emocji

Opiekuńczość przynosi nam obustronne korzyści – uczymy się od siebie nawzajem. Poznając podopiecznego, opiekun staje się jego tłumaczem. Zna reakcje, rozumie ich znaczenie i przekazuje je tym, którzy często żyjąc z chorym czy starszym, tak naprawdę w ogóle go nie rozumieją. Tak było w przypadku niemówiącego 95-letniego podopiecznego naszej opiekunki Ewy, który uderzeniem ręką w stół manifestował niechęć do zrobionej przez wnuczkę herbaty miętowej. Dziewczyna uważała, że dziadek jest złośliwy, natomiast on komunikował, że ma uczulenie na miętę. To pani Ewa wyjaśniła, w czym był problem.

Szacunek i empatia – klucz do sukcesu

Bez szacunku do drugiego człowieka raczej trudno być dobrym opiekunem. Nie trzeba inwestować w kosztowne szkolenia, by się tego nauczyć. Trzeba bardzo chcieć pomagać. I co ważne – wypracowując w sobie umiejętność pomagania inwestujemy także sami w siebie. Dużo łatwiej jest żyć wśród ludzi, rozumiejąc emocje tych, których mamy wokół siebie. Jak zacząć? Dobrym pomysłem jest analiza przeszłości i sprawdzenie, czy jesteśmy w stanie wśród wydarzeń z naszego życia wyróżnić takie, które obrazują jeden lub więcej czynników opiekuńczości wypisanych przez Jean Watson. Pomyśl, jak z tym jest u Ciebie.

Artykuł Opiekun na wagę złota pochodzi z serwisu AktivMed24.

Rządzą nami subtelne uczucia i emocje, które są nieprzewidywalne i zawsze odnoszą się do konkretnej relacji. Umiejętność określenia, w jakie obszary życia podopiecznego nie powinniśmy wkraczać, to naprawdę wielka sztuka. Najlepszy podręcznik nie powie, jak to zrobić – można jedynie wskazać pewne kierunki. I słuchać swojej intuicji. Pomocne może być także dzielenie się swoimi doświadczeniami z innymi. Nie ma przecież jednego szablonu, wzoru zachowania, według którego powinniśmy się zachowywać. To zawsze jest TEN opiekun i TEN podopieczny.
„Przyszywana” wnuczka

Pierwszą podopieczną zatrudnionej przez Aktivmed24 Danuty była Irene – pogodna starsza pani chora na Parkinsona. Irene mieszkała z wnuczką Ann, stewardesą. Rodzice Ann zginęli w wypadku samochodowym, Irene była wdową, miały więc tylko siebie. Praca młodej kobiety wymagała częstych podróży. Danuta była jej rówieśnicą. Z natury empatyczna i ciepła, coraz mocniej związywała się
z Irene, która chętnie opowiadała jej rodzinne historie, a z czasem przywiązała się do niej tak bardzo, że zaczęła ją nazywać swoją drugą wnuczką. Ann opiekowała się babcią, jak mogła, codziennie dzwoniła do niej z pracy, ale oczywistych względów nie była w stanie poświęcić jej tyle czasu ile Danuta.
Kiedy powiedzieć „dość”

W pewnym momencie opiekunka, która naprawdę przywiązała się do starszej pani, zorientowała się, że ich relacja wykroczyła poza ramy opiekuńczej więzi. – Zauważyłam, że Ann było przykro, kiedy Irene mówiła: „Zapytajmy Nutę, jakie zasłony kupić do domu”, albo: „Nie możemy jechać na wycieczkę w tym dniu, bo Nuty nie będzie”. Zaczęłam częściej mówić o Ann, gdy była nieobecna, ustawiłam więcej jej zdjęć w domu, prosiłam, by Irene opowiadała o wnuczce. Myślę, że udało się zbalansować tę sytuację. Ale było trudno.
Rodzina to nie wróg

Człowiek starszy i schorowany potrzebuje bardzo dużo zainteresowania. Pracująca rodzina często nie jest w stanie ofiarować tyle swojej uwagi, ile babcia albo dziadek potrzebują. A trzeba pamiętać,
że z wiekiem podopieczny potrzebuje jej coraz więcej – jeśli choroba jest poważna, jego kontakty z innymi ludźmi ulegają ograniczeniu, a opiekunka staje się jego łącznikiem ze światem. W jego głowie może się zrodzić myśl, że bliscy go opuścili, a tylko my mamy dla niego czas. Jednak musimy pamiętać, że właśnie taka jest nasza rola: aby być przy chorym i niedołężnym, ale nie po to, by zastępować syna lub córkę. Oczywiście zdarzają się przypadki, że rodzina się odsuwa. Mimo to, nie możemy dążyć do jej zastępowania, lecz raczej do stworzenia przyjacielskiej relacji. W żadnym wypadku nie powinno się oceniać członków rodziny. Szafowanie ocenami może się obrócić przeciwko nam.
Inteligencja emocjonalna

Szczególnie w tym zawodzie istotna jest inteligencja emocjonalna. Przede wszystkim, od początku warto wypracować w sobie nawyk autorefleksji, by kontrolować, czy jestem wciąż na etapie troski, czy już przesadnego emocjonalnego zaangażowania? Czy stoję na straży swoich emocji? Czy nie opowiadam podopiecznemu za dużo o swoim życiu osobistym i czy nie wypytuję o jego sprawy? Niekiedy banalne codzienne rozmowy niezauważalnie przekształcają się w zwierzenia.
Jak sobie pomóc?

Opiekunka musi też dbać o swoją stabilność wewnętrzną, a chłonięcie cudzych problemów rodzinnych może ją naruszać. Formą samoobrony nie jest obojętność, ale mądre wytyczenie sobie celu, odpowiedzenie sobie na podstawowe pytanie: jakie są moje zadania? Pomagać i troszczyć się. Można wykorzystać techniki, takie jak: aktywne słuchanie zamiast radzenia (kiwanie głową, potakiwanie, pytanie nie o istotę rzeczy, np. przyczynę konfliktu rodzinnego, lecz kwestie drugorzędne), kierowanie uwagi podopiecznego poza tematy newralgiczne (znajdźmy jakieś wspólne zainteresowanie: może stare samochody albo moda z czasów jego młodości – i o tym rozmawiajmy), zwracajmy uwagę na radosne chwile, które spotykają nas na co dzień. Tłumaczmy, dlaczego córka lub syn w danym momencie nie mogą być z podopiecznym, nie akcentujmy ich braku. Przypominajmy chwile, które spędzili razem. Tę delikatność na pewno doceni rodzina i podopieczny, a nam da ona psychiczny komfort.

Artykuł Okazywać troskę, nie zastępować rodziny pochodzi z serwisu AktivMed24.

Decydując się na pracę opiekunki, musimy pamiętać, że wszystkie umiejętności są ważne. Coś, czego może nie doceniamy na co dzień albo uważamy za zwyczajne, może być naszą wielką zaletą. Dokumenty potwierdzają nasze kwalifikacje, ale nie czynią nas specjalistami. Tylko od nas zależy, w jakim stopniu rozwiniemy to, czego się uczymy. Pamiętajmy: chęć do uczenia się, otwartość, kreatywność i wdrażanie teorii w praktyce dają najlepsze efekty i podnoszą wartość pracownika. Oczywiście nie można wyjść z założenia, że wszystko przyjdzie z czasem, więc nie trzeba się martwić na zapas. Nie rzucajmy się jednak na wszystkie możliwe kursy. I od razu wykorzystujmy to, czego się uczymy, bo teoria jest tylko podstawą, a praktyka czyni mistrza. Podobnie z językiem: uczmy się go, ale nie czekajmy z komunikacją, aż poznamy sto razy więcej słówek czy zdań niż na starcie. Nieużywane i tak wylecą z pamięci.
Najlepszy kurs językowy

Można wyróżnić trzy grupy umiejętności kluczowych w pracy opiekunki. Pierwsza to wiedza fachowa, jakiej wymaga opieka nad konkretnym podopiecznym. Druga, równie ważna,  to dobre nastawienie. Trzecia umiejętność jest podstawą w pracy za granicą – to oczywiście znajomość języka kraju, do którego wyjeżdżamy. Ucząc się go, przede wszystkim inwestujemy w siebie, język bowiem otwiera przed nami nowe możliwości. Musimy pamiętać, że wyjeżdżając do innego kraju, znajomość języka pomaga przede wszystkim nam samym.
Nie bójmy się mówić

Kiedy pani Danuta miała zacząć swoją pierwszą pracę za granicą, zdecydowała się na kurs językowy. Miała opory, gdyż nie była pewna, czy w jej wieku można się jeszcze nauczyć języka. Wyjeżdżając, niezbyt pewnie posługiwała się niemieckim. Początkowo mało rozmawiała z rodziną podopiecznej Karen, bo się po prostu wstydziła. W końcu sama Karen powiedziała jej: „Boisz się, że powiesz coś źle? A jak inaczej nauczysz się mówić, niż rozmawiając z nami? Wolę, żebyś mówiła z błędami, niż w ogóle do mnie nie mówiła”. Wtedy zaczął się najlepszy kurs językowy pani Danuty. Zrozumiała też, jak dobrą decyzją było rozpoczęcie nauki w kraju i zdobycie podstaw, bez których nie mogłaby nawiązać żadnych kontaktów. Nauczenie się podstaw języka to jedno, ale oswojenie się z nim, pokonanie wewnętrznej blokady, to drugie. Nigdy nie nauczymy się mówić, nie mówiąc. Musimy też mieć świadomość, że im lepsza jest nasza znajomość języka, tym atrakcyjniejsze są nasze zarobki.
Cenne umiejętności

Język to podstawa, ale nie możemy zapominać o wiedzy, jaka jest potrzebna w pracy opiekunki. Jest wiele możliwości: szkoły medyczne, kursy, książki, czasopisma medyczne, portale internetowe. Często firmy dysponują materiałami, które mogą być przydatne w pracy opiekunki. Warto o nie zapytać.
Pamiętaj, że robisz to dla siebie

Kiedy mamy istotne wiadomości na temat opieki i zaczynamy wdrażać je w życie, ułatwiamy pracę przede wszystkim sobie. Praca opiekunki bywa naprawdę trudna, dlatego trzeba wykorzystywać każdą możliwość ułatwienia jej sobie. Na przykład właściwe techniki podnoszenia chronią nasz kręgosłup. Dobrze je znać, bo musimy dbać również o swoje zdrowie. Ważne jest także dobre samopoczucie, od którego zależy nasze  nastawienie do pracy. Opiekując się innymi, nie zapominajmy o sobie.
Teczka certyfikatów

Certyfikat to nie tylko papierowy dokument potwierdzający ukończenie szkoły czy kursów. Certyfikatami są także wewnętrzne predyspozycje do pracy opiekuńczej, połączone z chęcią rozwijania swoich umiejętności i pracy z ludźmi. Chyba każda z nas zgodzi się, że najważniejsze jest poczucie odpowiedzialności za podopiecznego i właściwe podejście.  Pamiętajmy o tym, by wzbogacać swoje CV – prośmy rodziny o referencje i opinie, bo to one tak naprawdę są naszymi świadectwami pracy.

Artykuł Cenne kwalifikacje opiekunki pochodzi z serwisu AktivMed24.